Arbeidsconflicten zijn een veelvoorkomend probleem binnen organisaties en kunnen aanzienlijke gevolgen hebben voor zowel werknemers als werkgevers. Als bedrijfsarts kan er bij arbeidsconflicten worden teruggevallen op de NVAB richtlijn conflicten in de werksituatie. Dit onderzoek beoogt inzicht te krijgen in de argumenten die bedrijfsartsen gebruiken bij de arbeidsongeschiktheidsbeoordeling van een arbeidsconflict spreekuur.
Samenvatting
Inleiding
Arbeidsconflicten komen frequent voor binnen de bedrijfsgeneeskundige praktijk en kunnen gepaard gaan met psychische klachten en discussie over arbeidsongeschiktheid. De beoordeling of er sprake is van ziekte blijkt hierbij niet altijd eenduidig. Dit onderzoek had als doel inzicht te verkrijgen in de argumenten die artsen werkzaam binnen de bedrijfsgeneeskunde gebruiken bij de beoordeling van arbeidsongeschiktheid tijdens een arbeidsconflict.
Methode
Er werd een vignetonderzoek van kwalitatieve aard uitgevoerd middels een gestandaardiseerde fictieve casus met open vragen. De vragenlijst werd voorgelegd aan artsen werkzaam binnen de bedrijfsgeneeskunde, waaronder A(N)IOS en bedrijfsartsen. De antwoorden werden thematisch geanalyseerd op terugkerende argumenten en verschillen in beoordeling.
Resultaten
Tien respondenten vulden de vragenlijst inhoudelijk volledig in. Vrijwel alle respondenten verwezen naar de NVAB richtlijn Arbeidsconflicten in de werksituatie, soms aangevuld met richtlijn betreffende psychische klachten. Ondanks overeenstemming over relevante richtlijnen bestond duidelijke variatie in de beoordeling van arbeidsongeschiktheid. Een deel van de respondenten beschouwde de klachten als passend bij ziekte, terwijl anderen deze interpreteerden als een begrijpelijke reactie op een arbeidsconflict zonder medische arbeidsongeschiktheid. Belangrijke thema’s binnen de argumentatie betroffen psychische kwetsbaarheid, klachtenpresentatie en dagverhaal/functioneren. Ook bestonden verschillen in conflictbegeleiding en terugkoppeling richting werkgever.
Conclusie
Binnen de bedrijfsgeneeskunde bestaat substantiële variatie in de beoordeling van arbeidsongeschiktheid bij arbeidsconflicten. Individuele interpretatie en professionele afwegingen lijken hierbij een belangrijke rol te spelen, ondanks gebruik van dezelfde richtlijnen.